مهندسان هخامنشی ۲ هزار و 500 سال پيش با توجه به وضعيت اقليمی و آب و هوايی، تخت جمشيد را برای برپای آيين نوروز ساخته‌اند.

بررسی‌ها و مطالعات کارشناسان نشان می‌دهد مهندسان هخامنشی دوهزار و 500 سال پيش با توجه به وضعيت اقليمی و آب و هوايی، تخت جمشيد را برای برپايی جشن نوروز در دشت مرودشت ساخته‌اند.
مجموعه تخت جمشيد مجموعه‌ای كامل از سازه‌ها و بقايای مربوط به دوره هخامنشی است كه در زمان داريوش اول و در سال 518 پيش از ميلاد ساخته شده است. اين مجموعه از كاخ‌ها، حصارها،بخش‌های خدماتی و نظامی مختلف ساخته شده است. 
نظر «عليرضا عسگری» كارشناس باستان‌شناسی و سرپرست مطالعات باستان‌شناسی تخت جمشيد :
 «با توجه به اينكه نقاط مختلف جنوب، شمال، شرق و غرب كشور به دليل قرار گرفتن نسبت به خط استوا دارای آب و هوای مختلفی است، كارشناسان هخامنشی با بررسی آب و هوا و جغرافيای منطقه ، دشت مردوشت را به عنوان بهترين منطقه برای برگزاری نوروز و ساخت تخت جمشيد انتخاب كرده‌اند.» وی با اشاره به اينكه آب و هوای بهاری همزمان با ماه فروردين به دشت مرودشت می‌رسد، گفت: «نقش برجسته‌هايی كه در تخت جمشيد توسط كارشناسان و مهندسان كنده شده به خصوص نقش برجسته هديه‌آوردندگان و حمله شير به گاو همگی نشان‌دهنده برگزاری مراسمی ويژه در اين مجموعه است.»
عسگری با اشاره به اين كه تخت جمشيد بهترين نقطه برای برگزاری جشن نوروز است، گفت: «بررسی‌های انجام گرفته روی كاخ‌های مختلف به جای مانده از دوره هخامنشی در همدان، شوش و فارس نشان می‌دهد كه مجموعه تخت جمشيد به عنوان پايتخت علاوه بر جنبه‌های حكومتی مكانی برای برگزاری آيين‌ها هم بوده است.»
مجموعه تاريخی و پايتختی تخت جمشيد مهم‌ترين پايتخت حكومت هخامنشی است كه در استان فارس و در نزديكی شيراز جای گرفته است.



برخيز كه‌نوروز است‌، روز دگری‌سازيم
‌نو مقدم‌پيروز است‌، بر آن‌همه‌پردازيم‌
عطر چمن‌و سنبل‌، در بزم‌گل‌و بلبل
‌باشد كه‌درين‌محفل‌، صد غلغله‌بنوازيم‌
بگذار كه‌بگريزد، سال‌ديگری‌خيزد
با مهر و مه ‌ايزد، بر شام‌سيه‌تازيم‌
كشور اگر از دشمن‌، مخروبه‌و بی‌ايمن
‌آباد كنيم‌ميهن‌، بر همت‌خود نازيم‌
شاديم‌به‌فرّ هم‌، بستيم‌هوای‌غم
‌اهريمن‌ملك‌جم‌، در آتشه‌بُگدازيم‌
در رزم‌كه‌پيدائيم‌، در بزم‌، چه‌شيدائيم
‌بر قله‌فردائيم‌، اوجيم‌و بر آن‌بازيم‌
رستيم‌ز بيش‌و كم‌، هستيم‌به‌زير و بم
‌ظلم‌همه عالم‌، يكباره‌بر اندازيم‌
آمد طرب‌باران‌، در قحطی‌گلزاران
‌بَرّ شد گره‌از ياران‌، ما كام‌گر رازيم‌
از عشق‌اگر مستی‌، رَستی‌ز همه‌پستی
‌بر پرده‌اين‌هستی‌، نقش‌دگر اندازيم‌